Tuktuk en spelletjes

Voor Gab was het gisteren wel wat veel geweest, ze riep vlak voordat ze op bed plofte nog, “morgen doe ik niks meer zonder tuktuk, en nu doe ik tuk tuk, pffffff” en het licht ging uit. Vanmorgen was ze al weer wat opgeknapt maar het ontbijt smaakte nog niet, we hoorden ook net dat een drink maatje uit het koffielokaal, Ton, plots was overleden. En ondanks dat je elkaar niet heel goed kent, spraken we elkaar wekelijks over van alles en voelde het verdrietig. Hij was ernstig ziek, maar zelden iemand met zo’n optimistische levenslust ontmoet. De andere zat tegenover me aan het ontbijt.

Even schakelen nu, ik las wat blogs van andere Polarsteppers en bedacht een plan voor vandaag. Met de tuktuk naar een hoger gelegen Tea factory met de prachtige naam Uva Halpewatte en dan naar een boven op de berg liggende Buddhistische tempel. We regelden eerst nog even het vervoer voor morgen en moesten nog wat boekingen bevestigen, maar met een volledig blauwe lucht reden we de berg op. Het weggetje was smaller dan smal en het kostte moeite om andere tuktuks te passeren, maar het verkeer toont hier veel respect. Gunnen en gegund worden. Bij de tea factory, volgens mij al de 3e,kozen we nu voor de ‘Plantation tour tasting’ en Gab mocht tussen de struiken met een mand op de rug wat blaadjes plukken en even lachen voor de foto, zo leuk. Het proeven kon beginnen van de OPA (Orange Pekoe grade A), de Pekoe, de FBOP (First Broken Orange Pekoe), de BOP en de flavoured. Thee met een smaakje dus.

Terug in de tuktuk zoefden we slingerend weer de heuvel af, reden 300 meter over de weg en zoefden de heuvel weer op. Naar de, ook weer zo’n prachtige naam, Mahamevnawa Buddhist Monastery, en in het Singalees leest het net als apenstaartjes: ‘මහමෙව්නාව භාවනා අසපුව’.

Het was duidelijk dat al het geld hier was geïnvesteerd in de tempel zelf en er voor de smalle en steile weg omhoog niets meer over was. Stukken asfalt, grind en kuilen dwongen de paar auto’s die de trip omhoog aandurfden tot stapvoets hobbelen. Inzittenden vlogen door de auto heen, en wij zoefden er voorbij. Echt een perfect vervoersmiddel, zo’n tuktuk. Boven gekomen was er een soort van serene rust en ‘wauwde’ de tempel op ons af. Een grote witte Stupa met versierde grote beelden van Olifanten en tientallen Buddha beelden die in een cirkel om de Stupa heen stonden deden ons bekkie openvallen. Er klonk een zacht ge-hmmmmmn van een monnik die Brahma zong en tientallen in het wit geklede aanbidders zongen zacht mee, liepen in een zandbak, ja sorry kan het niet anders omschrijven, rondjes en legden bloemen voor een Buddha beeld.

Terug in Ella stopten we bij The Barn voor koffie en een lunch, en brak het noodweer los maar was ook weer snel voorbij. Het was tijd voor een spelletjes middag en we begonnen met Yahtzee, maar na 3 rondjes winst en Gab die de dobbels (on)bewust van tafel gooide, werd het Rummicub. Ik vroeg om de playlist van Kenny G alsjeblieft te stoppen want die irriteerde me, er werd een Nederlands YouTube kanaal opgezet. Boudewijn de Groot kon ik nog wel hebben en Abeltje blijft ook gewoon een goede eendagsvlieg, maar toen “mooi was die tijd” van Corry Konings de tent door galmde, kreeg ik toch weer heimwee naar Kenny. Gab zat inmiddels muurvast met een gebrek aan klinkers en toen ik even niet keek lag er ineens een 14-letter woord. Alle andere woorden waren leeggeplukt van de nodige letters, zo doet ze dat dus en puzzelt vervolgens alles weer aan elkaar. Ik werd verslagen.

Het was nog een mooie laatste dag in het land van de thee dat we morgen verlaten en een stuk zuidelijker trekken naar, ook weer zo’n mooie naam, Tissamaharama.